شاید تراژدی واقعی همین باشد. همین که ترکت نکنم چون دیگر دوستت ندارم؛ ترکت کنم چون دیگر از دوست داشتنت خسته شده ام.

من هم مانند تو فکر می کردم . زمانی که کسی را دوست داری راه برگشتی نداری اما دیگر این فکر را نمی کنم. وقتی دوست داشتن آنقدر روحت را آزار می دهد که مرگ را تجربه می کنی؛ وقتی آنقدر  ضعیف می شوی که جنازه ی خود را هم نمی توانی تا تابوت بکشی؛ همان موقع است که از دوست داشتن خسته می شوی. بار و بندیلت را جمع می کنی و می روی پی کارت. کار ندارم که چه قدر طول می کشد تا قلبا  اسبابت را جمع کنی یا بهتر بگویم  اسباب او را جمع کنی بیندازی وسط حیات دلت و  مستاجر را جواب کنی و او هم با هزار ناز گورش را گم کند و برود حتی به این هم کار ندارم که چه قدر طول می کشد تا کسی برای آن بالاخانه ی دلت که مثل یک سوراخ گنده شده  پیدا کنی تازه! اگر پیدا کنی. قطعا به این هم کاری ندارم که چه مدت ترجیح می دهی کلا کسی آن بالاخانه را اجاره نکند و خودت یک فرش پهن کنی وسط سوراخ گنده و  بنشینی خاطرات دور و نزدیک را هم بزنی و به خودت بد و بیراه بگویی. هرگز هم کار ندارم که چرا هیچ وقت دلت نمی آید این بد و بیراه ها و یاوه ها را نثار او کنی...

فقط می خواهم بدانی که دوست داشتنی که خسته ات کند, تورا بکشد, تو نه روحت را بکشد, دوست داشتن نیست؛ تنها یک بازی مسخره است که تا تمامش نکنی روحت آزاد نمی شود...